Stilgezet… Een verhaal over burn-out

‘Eind 2022 viel ik stil, althans mijn functionele leven als medisch specialist viel stil. In mijn lichaam was het allesbehalve stil en stond juist alles AAN en het was bijna niet meer uit te krijgen.’ Al maanden daarvoor liep ik op mijn tandvlees. Ik had allerlei lichamelijke klachten maar geen handvatten om het allemaal aan te pakken.  Het was te groot, en de gevolgen van het echt naar de signalen van mijn lichaam te luisteren en daarnaar te handelen waren niet te overzien. Dus ik beet door. En dat deed ik zelfs letterlijk: kaakklemmend ‘s nachts, overdag spierspanningshoofdpijn en rugpijn. Moeilijk kunnen inslapen door suizende tinnitus in mijn oren en racende piekergedachten over wat ik allemaal nog ‘moest’. Het gevoel hier geen controle en overzicht meer over te hebben. Hartkloppingen, een versnelde ademhaling, spierspanning. Niet kunnen stoppen met het rondje social media checken op mijn telefoon. Totdat mijn lichaam zich eindelijk overgaf aan de schamele 6 uur slaap die t nog kon pakken voordat er weer een drukke dag in het ziekenhuis aanbrak.

Zelfzorg? Dat dagje sauna of eten met vriendinnen? Alleen al om dat te gaan organiseren was te veel werk en dat deed ik dus niet meer. Echt aanwezig zijn en genieten van het moment thuis aan t einde van de dag werd steeds moeilijker…

En daar kwam ook nog een bak schuldgevoel en schaamte overheen want: waarom kan ik de dingen niet goed regelen en de rest allemaal wel? Waarom schiet ik in al mijn rollen te kort ondanks dat ik mijn stinkende best doe? Waarom beleef ik minder plezier aan mijn werk terwijl ik zoveel heb geïnvesteerd in mijn vak en mijn patiënten. Dit is toch wat ik altijd wilde doen, mijn droom? Waarom voel ik me steeds zo enorm opgejaagd en gestrest? Waar is mijn drive? Mijn creativiteit? Mijn energie? Waar ben IK? ‘Overleven’ was het. En dat duurde te lang, en toen zei mijn lichaam: STOP. Ik was helemaal leeg, opgebrand, emotioneel volledig uitgeput…..

Het proces dat volgde was één van tijd, geduld, frustratie, boosheid, labiliteit, verdriet, acceptatie en de weerstand daartegen, cognitief niet kunnen functioneren, noise cancelling headphones die noodzakelijk zijn bij een bezoekje aan de supermarkt, activiteiten doseren, vertragen, proberen te luisteren naar wat je nodig hebt en daarin keuzes leren maken, soul searching, hulpverleners en coaches, arbeidsongeschiktheid, nadenken-veel nadenken en voelen. Alles voelen wat ik in de afgelopen jaren had geparkeerd. Leren om hulp te vragen en de juiste luisterende oren te vinden, oude en nieuwe vrienden maken. En dan die grote prangende vraag: Wat nu!? En hoe dan!?

Mijn hele leven stond op z’n kop. Bizar hoe ik in korte tijd van ‘drukke spreekuren draaien’ naar ‘een uur moeten bijkomen na een telefoontje’ ging, en dan nog moeite had met het onthouden wat er gezegd was. Dat kun je je gewoon niet voorstellen als je het niet hebt ervaren. Zo ontzettend confronterend en frustererend!!!

Maar er kwam ook: dankbaarheid voor wat er wèl is en leren je kleine leven te waarderen. Terug naar je basis, wat zijn mijn kernwaarden, wat is mijn passie, wat wil ik brengen in de wereld en daarover durven dromen. Mandala’s kleuren en knutselen aan tafel met mijn kind, muziek luisteren en weer piano spelen, jeugdherinneringen ophalen. Mijn kind naar school kunnen brengen. Alles lezen en veel kennis opdoen over burn-out en hoe te herstellen. Wijsheid. Oefenen met zelfcompassie, de lat mag omlaag. Ontspanningsoefeningen, meditatie, kleine succes ervaringen, vallen en opstaan. En toen kwam het ademen op mijn pad, bewust leren ademen… Eindelijk begon ik langzamerhand te merken dat ik me vaker ontspannen kon voelen. Dat er meer ups kwamen dan downs, dat ik herstelde, weliswaar struikelend, maar het gebeurde wel! En dan is er weer meer hoop en perspectief en allemaal nieuwe, leuke en spannende plannen. Weer vooruit naar een veerkrachtige toekomst. Op naar Kim Harms 2.0!